Przewodnik po Krakowie to zawód elitarny. Chroniony ustawą, wspierany przed nielegalną konkurencją na mocy ustawy o turystyce, przewodnik miejski po zaliczeniu kursu i zdaniu państwowego egzaminu, zarabia za parę godzin pracy od 250 -500 złotych.  Jak zostać przewodnikiem po Krakowie ?  Ilu z posiadających uprawnienia sprosta potem praktyce ?

Przewodnikiem może teoretycznie zostać każdy dorosły Polak z maturą. Ustawa wymaga od adepta tego zawodu dobrego zdrowia, niekaralności i odpowiednich kwalifikacji. Życie z kolei zweryfikuje inne predyspozycje: odporność na stress, umiejętność pracy z turystami, wytrwałość, kondycję fizyczną, warunki głosowe. Przewodnicy dzielą się na kategorie: górskich, terenowych i miejskich. Ci po Krakowie są elitarni, istnieje bowiem tylko 10 miast w Polsce, po których oprowadzają wyspecjalizowani przewodnicy miejscy ( Trójmiasto, Kraków, Warszawa, Toruń, Poznań, szczecin, Wrocław, Aglomeracja Śląska, Lublin i Łódź. 
Praca przewodnika miejskiego kusi niejednego: wydaje się być atrakcyjna, bo to praca w ruchu, poznawanie ludzi i ciekawe kontakty, a także możliwość dzielenia się wiedzą. Z drugiej strony trzeba liczyć się z pracą w niepogodę, przekrzykiwaniem hałaśliwych klientów, bycie dyspozycyjnym niezależnie od zdrowia i nastroju. Kto jednak podejmie to wyzwanie, powinien zacząć od zapoznania się z informacjami zamieszczonymi na stronie Województwa Małopolskiego, Departamentu Promocji i Turystyki w Urzędzie Marszałkowskim. Zespół ds. Usług Turystycznych  tego departamentu to jednostka nadzorująca sprawy przewodnickie w naszym regionie.
Zainteresowany znajdzie tam wykaz organizatorów, którzy posiadają upoważnienie stałe do przeprowadzania szkoleń dla przewodników turystycznych miejskich po Krakowie. Szkolenia trwają z reguły od 6-12 miesięcy, odbywają się w tygodniu i w weekendy, obejmują oprócz wykładów zajęcia terenowe. Uczestnicy odbywają ćwiczenia w głównych Muzeach Krakowa, przede wszystkim na Zamku Wawelskim, który jest standardowym punktem zwiedzania miasta. Z zajęć teoretycznych odbywają się zajęcia z historii i historii sztuki, natomiast praktyczne obejmują oprócz Katedry na Wawelu i Komnat Wawelskich także Muzeum Narodowe i Czartoryskich oraz Starą Synagogę. Oprócz tego uczestnicy mają zajęcia praktyczne na najpopularniejszych trasach turystycznych w Krakowie. Trzeba liczyć się z intensywną nauką i zaliczeniami każdego z tematów. Koszt szkolenia to mniej więcej 2- 2,5 tys. złotych.
Każdy z kursów kończy się egzaminem wewnętrznym, po czym adept przewodnictwa miejskiego zgłasza się przed komisję państwową powoływaną przez Marszałka Województwa Małopolskiego, by zdobyć uprawnienia. Egzaminy te odbywają się dwa razy w roku: na ogół na przełomie czerwca i lipca oraz września i października. Komisja pyta w trzyosobowym składzie. Egzamin trwa dwa dni i składa się z trzech części: pisemny test złożony z 30 pytań, ustny teoretyczny (3 pytania z historii, tras turystycznych, współczesnego życia Krakowa) oraz egzamin praktyczny ( symulacja oprowadzania komisji po Krakowie).
Ci, którzy chcą mogą podejść do dodatkowych egzaminów przewodnickich w wybranym przez siebie języku, najpierw uzyskują uprawnienia przewodnika w języku polskim. Egzamin językowy nie jest obowiązkowy i jest niezależny od egzaminu nadającego uprawnienia. Automatycznie zaliczana jest znajomość języka obcego na podstawie wykształcenia filologicznego lub zdanego egzaminu  uznawanego w Polsce . Egzaminy z języków obcych ( angielski, francuski, niemiecki, hiszpański, włoski, rosyjski, czeski, węgierski, słowacki)  obejmują część pisemną złożoną z 30 pytań oraz rozmowę. Egzaminy są odpłatne: trzeba liczyć się z kosztem 240 zł za egzamin na przewodnika miejskiego ( 120 część teoretyczna i 120 zł część praktyczna) oraz po 120 zł za każdy egzamin językowy.
Przewodnik otrzymuje legitymację oraz identyfikator, który podczas  oprowadzania turystów należy nosić w widocznym miejscu. Jego praca podlega kontroli, a uprawnienia w razie stwierdzenia uchybień mogą być cofnięte. Do zadań przewodnika miejskiego należy przede wszystkim  fachowe udzielanie informacji odwiedzanych miejscach i obiektach, w powiązaniu z historią kraju i Europy, ale też sprawowanie opieki nad uczestnikami podczas oprowadzania wycieczek, zachowanie w każdej sytuacji opanowania i grzeczności. Przewodnik bowiem jest poza osobą świadczącą usługi również reprezentantem kraju i jego kultury, zwłaszcza wobec cudzoziemców.
Jak widać, uzyskanie statusu przewodnika i sprawowanie tej funkcji nie jest proste, ale wielu myśli o związaniu życia z tym zawodem. Biorąc pod uwagę, że rynek turystyczny w Krakowie rozwija się bardzo dobrze, jest to zawód z dużymi perspektywami.
Elżbieta Tomczyk-Miczka